Guglielmo Carchedi (1938–2026): An Obituary

Guglielmo Carchedi (1938–2026): An Obituary

Athens, 10/11/2026

The latest period has been hard for Political Economy after the demise of some of its more prominent servants. On October 30, 2026, Guglielmo (Mino to his friends and comrades) Carchedi passed away. He was born on September 5, 1938, in Italy. He received his PhD in economics from the University of Turin in 1965. He subsequently worked at the United Nations in New York before settling into a long academic career at the University of Amsterdam, where he taught in the Faculty of Economics and Econometrics and ended his career as Professor Emeritus. He also served as an adjunct professor at York University in Toronto. In 2021 he was honoured by the World Association of Political Economy (WAPE) with the Marxian Economics Award for his lifelong contribution to Marxist Political Economy[1].

Carchedi's contribution to Marxist Political Economy was formidable and uncompromising. He was prominent among those who defended the distinctiveness and explanatory superiority of Marxist Political Economy against both Classical Political Economy and the fuzziness of Heterodoxy. In particular, he took a principled position against the liquidation of Marxism and its subsumption into a rather obscure mix of pro-Keynesian, institutionalist and radical views that aim for some form of reformed capitalism.

His intellectual contribution spanned a wide range of subjects. He wrote on the theory of social classes and knowledge and explained that the so-called 'middle class' is part of the working class and that the shift from manual to mental labour does not nullify capitalist exploitation. He creatively defended the Marxian Labour Theory of Value against the neo-Ricardian 'logical inconsistency' argument. He supported Marx's falling rate of profit theory of crises against views that preach a crisis theory agnosticism. In his book Behind the Crisis (2010), he convincingly analysed the 2008 global capitalist crisis as a crisis of profitability, against the sirens of 'financialisationism'. He showed the logical consistency and explanatory superiority of the dynamic Marxist value theory analysis against mainstream equilibrium models. He delved creatively into the empirical work that substantiates Marxist value and crisis theory. In his later work, he supported the continuing relevance of the Marxist Labour Theory of Value in the era of artificial intelligence and argued that the latter is a form of constant capital that cannot eliminate human content and capitalist crises.

But Mino was never a mere academic. He took part actively in the class struggle both in his native Italy and abroad. He participated in attempts to reconstruct the communist movement, advised trade unions and syndicalist struggles, and taught trade union cadres and militants.

I had the privilege of meeting Mino many years ago in Athens and at several academic events, and of benefiting from his deep knowledge of Marxism and Political Economy at large—but also from his staunch and creative adherence to the communist cause.

His legacy will remain a valuable beacon for those working in this tradition and sharing the same political cause. As he very modestly pronounced in his acceptance speech for the Marxian Economics Award, he hoped that his work would be of some help to the new generations in their struggle against capitalist barbarism. The best tribute to him would be to continue on the path that he had steadfastly walked. As Mino would say: la lotta continua.

Stavros Mavroudeas

Professor (Political Economy)

Panteion University

Η πρόσφατη περίοδος υπήρξε δύσκολη για την Πολιτική Οικονομία μετά την απώλεια ορισμένων από τους πιο εξέχοντες υπηρέτες της. Στις 30 Οκτωβρίου 2026, ο Guglielmo (Mino για τους φίλους και τους συντρόφους του) Carchedi έφυγε από τη ζωή. Γεννήθηκε στις 5 Σεπτεμβρίου 1938 στην Ιταλία. Έλαβε το διδακτορικό του στα οικονομικά από το Πανεπιστήμιο του Τορίνο το 1965. Στη συνέχεια εργάστηκε στα Ηνωμένα Έθνη στη Νέα Υόρκη προτού εγκατασταθεί σε μια μακρά ακαδημαϊκή καριέρα στο Πανεπιστήμιο του Άμστερνταμ, όπου δίδαξε στη Σχολή Οικονομικών και Οικονομετρίας και ολοκλήρωσε την καριέρα του ως Ομότιμος Καθηγητής. Διετέλεσε επίσης συνεργαζόμενος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο York του Τορόντο. Το 2021 τιμήθηκε από την Παγκόσμια Ένωση Πολιτικής Οικονομίας (WAPE) με το Βραβείο Μαρξιστικών Οικονομικών για την δια βίου συνεισφορά του στη Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία.

Η συνεισφορά του Carchedi στη Μαρξιστική Πολιτική Οικονομία ήταν εντυπωσιακή και ασυμβίβαστη. Ήταν εξέχων μεταξύ εκείνων που υπερασπίστηκαν τη διακριτότητα και την επεξηγηματική ανωτερότητα της Μαρξιστικής Πολιτικής Οικονομίας έναντι τόσο της Κλασικής Πολιτικής Οικονομίας όσο και της ασάφειας της Ετεροδοξίας. Ειδικότερα, έλαβε μια αρχής θέση κατά της εκκαθάρισης του Μαρξισμού και της υποταγής του σε ένα μάλλον ασαφές μείγμα φιλο-Κεϋνσιανών, θεσμικών και ριζοσπαστικών απόψεων που στοχεύουν σε κάποια μορφή μεταρρυθμισμένου καπιταλισμού.

Η πνευματική του συνεισφορά κάλυψε ένα ευρύ φάσμα θεμάτων. Έγραψε για τη θεωρία των κοινωνικών τάξεων και της γνώσης και εξήγησε ότι η λεγόμενη «μεσαία τάξη» αποτελεί μέρος της εργατικής τάξης και ότι η μετατόπιση από τη χειρωνακτική στη διανοητική εργασία δεν ακυρώνει την καπιταλιστική εκμετάλλευση. Υπερασπίστηκε δημιουργικά τη Μαρξιστική Εργασιακή Θεωρία της Αξίας κατά του νεο-Ρικαρδιανού επιχειρήματος της «λογικής ασυνέπειας». Υποστήριξε τη Μαρξική θεωρία της πτωτικής τάσης του ποσοστού κέρδους για τις κρίσεις κατά των απόψεων που κηρύττουν αγνωστικισμό της θεωρίας των κρίσεων. Στο βιβλίο του Behind the Crisis (2010), ανέλυσε πειστικά την παγκόσμια καπιταλιστική κρίση του 2008 ως κρίση κερδοφορίας, κατά των σειρήνων της «χρηματιστικοποίησης». Έδειξε τη λογική συνοχή και την επεξηγηματική ανωτερότητα της δυναμικής μαρξιστικής ανάλυσης της θεωρίας της αξίας έναντι των κυρίαρχων μοντέλων ισορροπίας. Εμβάθυνε δημιουργικά στο εμπειρικό έργο που τεκμηριώνει τη μαρξιστική θεωρία της αξίας και των κρίσεων. Στο μεταγενέστερο έργο του, υποστήριξε τη συνεχιζόμενη συνάφεια της Μαρξιστικής Εργασιακής Θεωρίας της Αξίας στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης και υποστήριξε ότι η τελευταία αποτελεί μορφή σταθερού κεφαλαίου που δεν μπορεί να εξαλείψει το ανθρώπινο περιεχόμενο και τις καπιταλιστικές κρίσεις.

Αλλά ο Mino δεν ήταν ποτέ απλώς ακαδημαϊκός. Συμμετείχε ενεργά στην ταξική πάλη τόσο στην πατρίδα του την Ιταλία όσο και στο εξωτερικό. Έλαβε μέρος σε προσπάθειες ανασυγκρότησης του κομμουνιστικού κινήματος, συμβούλευσε συνδικάτα και συνδικαλιστικούς αγώνες, και δίδαξε συνδικαλιστικά στελέχη και αγωνιστές.

Είχα το προνόμιο να γνωρίσω τον Mino πριν από πολλά χρόνια στην Αθήνα και σε αρκετές ακαδημαϊκές εκδηλώσεις, και να επωφεληθώ από τη βαθιά του γνώση του Μαρξισμού και της Πολιτικής Οικονομίας γενικότερα—αλλά και από την ακλόνητη και δημιουργική προσήλωσή του στην κομμουνιστική υπόθεση.

Η κληρονομιά του θα παραμείνει ένα πολύτιμο φάρος για εκείνους που εργάζονται σε αυτή την παράδοση και μοιράζονται την ίδια πολιτική υπόθεση. Όπως δήλωσε με μεγάλη μετριοφροσύνη στην ομιλία αποδοχής του για το Βραβείο Μαρξιστικών Οικονομικών, ήλπιζε ότι το έργο του θα ήταν κάποιας βοήθειας για τις νέες γενιές στον αγώνα τους κατά της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Η καλύτερη τιμή προς αυτόν θα ήταν να συνεχίσουμε στον δρόμο που είχε βαδίσει σταθερά. Όπως θα έλεγε ο Mino: la lotta continua.